Με στόμα που γελά

2:45 π.μ. Μόλις γύρισα σπίτι και κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή. Αδειάζω τις κάρτες και περιμένω με ανυπομονησία να δω τι τράβηξα. Δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια αυτό που ζήσαμε σήμερα στο θέατρο Γης. Οι φωτογραφίες θα σας βάλουν πιθανότατα στο κλίμα αλλά η αίσθηση του να είσαι εκεί ήταν απερίγραπτη. Μπορούν να το επιβεβαιώσουν οι χιλιάδες κόσμου που βρέθηκαν στο θέατρο Γής. Δε μπορώ να περιγράψω και με λόγια το πώς ένιωσα φωτογραφίζοντας τη συναυλία του Θανάση και του Σωκράτη. Δυο καλλιτέχνες που σημάδεψαν την εξέλιξη όλων όσων μεγαλώσαμε και διαμορφώσαμε μουσική αισθητική -κι όχι μόνο- μέσα από τα τραγούδια τους. Δε μας έδωσαν μόνο στίχους και μουσική τόσα χρόνια αλλά πολλά περισσότερα. Γι’ αυτό ήταν τόσο ξεχωριστή η συναυλία, αυτή τη σύμπραξη την περιμέναμε χρόνια!
Θέλοντας να πω τόσα πολλά και συνάμα τίποτα για αυτή τη συναυλία σας δίνω τις παρακάτω φωτογραφίες για να σας ταξιδέψουν όσο μπορούν σε εκείνη τη βραδιά και σταματάω εδώ.

‘’Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε, τον ψίθυρο των άστρων έπιασε η γκλάβα μου’’

Υ.Γ . Το φωτογραφικό αυτό άλμπουμ το αφιερώνω στους γονείς μου που με μύησαν στη μουσική του Σωκράτη και του Θανάση από τα χρόνια του Λαβύρινθου και της Αγρύπνιας …

Share your thoughts

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.